از ونزوئلا تا ایران؛ تحلیل دکتر مازیار میر درباره اظهارات ترامپ پس از نشست عمان

پس از پایان مذاکرات عمان، دونالد ترامپ در اظهاراتی جنجالی از برنامه ارسال «کشتی‌های بزرگ‌تر از ونزوئلا به سمت ایران» خبر داد؛ موضوعی که تحلیلگران سیاسی را به واکنش واداشت.

به گزارش سفارت خبر،بر اساس تحلیل دکتر مازیار میر، محقق و پژوهشگر سیاسی، این اظهارات بازتولید سناریوی قدیمی شکست‌خورده‌ای است که در عراق، لیبی، ونزوئلا و سوریه آزموده شده است؛ سناریویی که بر تهدید نظامی تأکید دارد و به ویرانی و بی‌ثباتی منجر شده است.

دکتر میر تأکید می‌کند استفاده از زبان تهدید نشانه ناتوانی در درک پیچیدگی‌های جامعه ایران است. مردم ایران نه ابزار سیاست خارجی‌اند و نه سرنوشت خود را به تهدیدها گره می‌زنند؛ تغییر پایدار از درون جامعه ایران می‌آید.

این تحلیلگر معتقد است سیاست فشار و تحریم‌ها بیش از تغییرات سیاسی، زندگی مردم را سخت کرده است.

میر می‌گوید ارجاع مکرر ترامپ به ترور سردار سلیمانی اعتراف به بن‌بست راهبردی واشنگتن است. حذف یک فرد جایگزین حل مسائل ژئوپلیتیک نیست.

آینده ایران از مسیر گفت‌وگو، احترام به حق حاکمیت و تصمیم‌گیری درون‌زا رقم می‌خورد. ناوهای جنگی و سیاست‌های تهدیدآمیز نه ایران را تضعیف می‌کند و نه به ثبات منطقه کمک می‌کند.

تحلیل دکتر مازیار میر محقق و مشاور انتخابات

عملیات دستگیری مادورو در ونزوئلا؛ روایت موفقیت نظامی یا آغاز چالش‌های بین‌المللی؟

به گزارش سفارت خبر ،عملیات دستگیری مادورو در ونزوئلا، روایتی از موفقیت نظامیِ بدون نقص ارائه می‌دهد؛ اما پرسش‌های جدی را نیز برمی‌انگیزد:

اول. حقوق بین‌المللی مداخله نظامی در یک کشور مستقل، حتی با توجیه مبارزه با جرایم سازمان‌یافته، بدون مجوز شورای امنیت، چالشی جدی برای اصل حاکمیت ملی ایجاد می‌کند.

دوم. روایت یک‌سویه: جزئیات عملیات عمدتاً از سوی منابع آمریکایی منتشر شده است. این روایتِ به‌ظاهر کامل، ممکن است بخشی از نمایش قدرت و روانشناسی سیاسی باشد.

سوم. پیامدهای منطقه‌ای: این اقدام می‌تواند تنش‌ها در آمریکای لاتین را افزایش دهد و احساس مقابله‌به‌مثل را در بلوک‌های مخالف تقویت کند.

چهارم. معیار دوگانه: انتخاب گزینشی اهداف مداخله، سؤالاتی دربارهٔ انسجام اخلاقی سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ باقی می‌گذارد.

نتیجه‌گیری

موفقیت تاکتیکی لزوماً به معنای پیروزی استراتژیک یا اخلاقی نیست. این رویداد بیش از آنکه پایانی باشد، سرآغاز فصل جدیدی از مجادلات بین‌المللی خواهد بود.

دکتر مازیار میر – محقق و مشاور انتخابات

به گزارش اقتصادگران ،سخنان اخیر وزیر محترم امور اقتصادی و دارایی درباره سه محور «پرداخت یارانه نقدی»، «افزایش درآمدهای مالیاتی» و «پرداخت سود سهام عدالت»، در بستر تجربه ۴۶ ساله اقتصاد ایران، نه‌تنها نویدبخش اصلاحات ساختاری نیست، بلکه بازتولید همان الگوهای شکست‌خورده‌ای است که طی دهه‌های گذشته به تعمیق شکاف طبقاتی و نهادینه‌شدن بی‌عدالتی ساختاری منجر شده است.

اول وعده یارانه نقدی؛ مسکن‌های تورمی بی‌فایده

پرداخت یارانه نقدی بدون افزایش متناسب تولید و در شرایط رکود تورمی، چیزی جز تزریق نقدینگی بی‌پشتوانه به اقتصاد نیست. این سیاست بارها در اقتصاد ایران آزموده شده و در هر نوبت، تنها نتیجه آن تشدید چرخه تورم و کاهش شتابان قدرت خرید مردم، به‌ویژه اقشار فرودست بوده است. در چنین الگویی، فقیر فقیرتر و غنی غنی‌تر می‌شود و یارانه نقدی به جای ابزار حمایت اجتماعی، به عامل تعمیق نابرابری تبدیل می‌شود.

دوم وعده افزایش درآمد مالیاتی؛ نمایش تکراری چهار دهه‌ای

ادعای «مبارزه با فرار مالیاتی و اصلاح معافیت‌ها» در عمل، روایتی تکراری و بی‌حاصل است. طی بیش از چهار دهه، این شعار همواره تکرار شده اما ساختار قدرت و شبکه‌های ویژه اقتصادی هرگز اجازه نداده‌اند پایه‌های اصلی فرار مالیاتی ـ شامل نهادهای قدرتمند، رانت‌جویان و دلالان کلان ـ مورد هدف قرار گیرند. نتیجه این سیاست‌ها، افزایش فشار مالیاتی بر همان پایه‌های محدود و آسیب‌پذیر، یعنی کارگران، کارمندان و کسب‌وکارهای خرد بوده است.

سوم وعده سود سهام عدالت؛ نماد بی‌عدالتی سازمان‌یافته

اعلام پرداخت سود سهام عدالت برای سال ۱۴۰۴، در حالی که میلیون‌ها نفر ـ از جمله اینجانب، سید مازیار میر ـ از ابتدا از توزیع عادلانه همین سهام محروم مانده‌اند، نه یک خبر مثبت، بلکه نماد آشکار تداوم بی‌عدالتی ساختاری است. این سیاست از آغاز، به جای آنکه ابزار تحقق عدالت توزیعی باشد، به سازوکاری برای تقسیم جامعه به «ذی‌نفع» و «محروم» تبدیل شد. پرداخت سودِ دارایی‌ای که خود بر پایه توزیع ناعادلانه شکل گرفته، تنها زخم کهنه محرومیت را عمیق‌تر می‌کند.

تجربه تلخ ۴۶ سال گذشته؛ چرخه معیوب اقتصادی

الگوی غالب اقتصاد ایران طی نزدیک به پنج دهه گذشته، یک چرخه معیوب و تکرارشونده بوده است:

• کسری بودجه مزمن و مستمر → استقراض از بانک مرکزی و خلق پول بی‌پشتوانه
• تورم ساختاری و فزاینده → کاهش مداوم ارزش دستمزدها و درآمدهای ثابت
• وعده توزیع مجدد منابع (یارانه و سهام عدالت) → بدون خلق ثروت جدید و تنها توزیع فقر و تورم
• شعار مبارزه با فرار مالیاتی → افزایش فشار بر طبقه متوسط و ضعیف و مصونیت گروه‌های خاص
• تشدید شکاف طبقاتی و فروپاشی طبقه متوسط → بازگشت به نقطه آغاز با شدتی بیشتر

آثار تورمی و پیامدهای آن بر کف هرم اجتماعی

ترکیب پرداخت یارانه نقدی و سود سهام عدالت، به تزریق نقدینگی جدید در اقتصادی منجر می‌شود که از رشد تولید رنج می‌برد. تجربه نشان داده است که ارزش واقعی این پرداخت‌ها در کمتر از یک سال توسط تورم بلعیده می‌شود.

در این میان، فقرا و کارگران نخستین قربانیان هستند؛ سهم بالای هزینه‌های معیشتی آنان را در برابر تورم کاملاً بی‌دفاع می‌کند. کارمندان و بازنشستگان نیز با افزایش‌های حداقلی حقوق که همواره از نرخ تورم عقب می‌ماند، هر سال فقیرتر می‌شوند. محرومان از سهام عدالت، حتی از همان «حق ناچیز» نیز بی‌بهره مانده‌اند و احساس بی‌عدالتی را دوچندان تجربه می‌کنند.

سه پرسش بنیادین

نخست؛ وقتی توزیع اولیه سهام عدالت ناعادلانه بوده، پرداخت سود آن چگونه می‌تواند ادعای عدالت‌خواهی دولت را تأیید کند؟ آیا جبرانی برای میلیون‌ها محروم این طرح در نظر گرفته شده است؟

دوم؛ با توجه به محدود بودن پایه‌های مالیاتی و وابستگی ساختاری بودجه به نفت، آیا افزایش درآمد مالیاتی بدون فشار بر اقشار فعلی، مستلزم شکستن انحصارها و حذف معافیت‌های نهادهای خاص نیست؟ و آیا وزیر اقتصاد از پشتیبانی سیاسی لازم برای این رویارویی برخوردار است؟

سوم؛ با توجه به تجربه ملموس ۴۶ سال گذشته که نشان می‌دهد تزریق نقدینگی بدون رشد تولید تنها به تورم می‌انجامد، چه سازوکار نوین و تضمین‌شده‌ای برای قطع این چرخه معیوب پیش‌بینی شده است؟

نویسنده: مازیار میر (محقق و پژوهشگر)

📝 یادداشت روز
دکتر مازیار میر – محقق و پژوهشگر

به گزارش اقتصادگران دولت مسعود پزشکیان در حالی با تصویب نرخ سوم بنزین به قیمت ۵۰۰۰ تومان از نیمه آذر ۱۴۰۴، شوک جدیدی به اقتصاد و معیشت مردم وارد کرده که جامعه زیر فشار حداکثری تورم و افزایش وحشتناک و بی‌سابقه قیمت دلار، توان و تاب‌آوری خود را تقریباً از دست داده است.

این تصمیم که با حذف سهمیه بنزین برای خودروهای نو و محدودیت سهمیه برای مالکان چند خودرو همراه است، یادآور خاطرات تلخ اعتراضات گسترده آبان ۹۸ است و موجی از انتقادات جدی را برانگیخته؛ آن هم در زمانی که منابع ارزی کشور عملاً بدون واکنش مؤثر در حال کاهش و نرخ دلار در مسیر صعودی است.

⚠️ پیامدهای اجتماعی و معیشتی

افزایش قیمت بنزین مستقیماً باعث گرانی کالاهای اساسی، رشد هزینه‌های حمل‌ونقل و فشار غیرقابل تحمل بر فقیرترین اقشار جامعه می‌شود. این اقدام در شرایطی انجام شده که جامعه با تورم بالا، مشکلات معیشتی، کاهش تاب‌آوری و بی‌ثباتی اقتصادی روبه‌روست و می‌تواند به بروز نارضایتی‌های گسترده اجتماعی منجر شود.

جناب آقای رئیس‌جمهور و دولت خدمتگزار؛مگر سیاست «انجماد قیمت و سپس شوک ناگهانی» در سال‌های گذشته بارها تکرار نشده و هر بار عواقب سنگین اقتصادی و اجتماعی به همراه نداشته است؟ نگرانی اصلی، تکرار تاریخ و تشدید بی‌ثباتی در آستانه فصل سرماست.

🔥 فشار بر طبقات فرودست

در این روزهای سرد زمستان، به‌نظر می‌رسد کسی دلش برای فقرا، کارگران و کارمندان ایران نمی‌سوزد. با حقوق‌هایی که زیر خط فقر قرار دارد، افزایش تورم و رشد قیمت حامل‌های انرژی از جمله بنزین، می‌تواند به سقوط آزاد میلیون‌ها خانواده و تشدید بی‌ثباتی اجتماعی منجر شود.

چگونه می‌توان شکایت کرد از رئیس‌جمهوری که قول داده بود بنزین را گران نکند و امروز حکم افزایش قیمت آن را امضا کرده است؟

✍️ دکتر مازیار میر
محقق و پژوهشگر